فتنه های آخر زمان -2

بخش هفدهم

0 80,030

آیا میدانستید؟

﴿اعمال وافعال ما وفتنه های آخر زمان﴾!

﴿بخش هفدهم﴾:

به بخش هفدهم مضمون فتنه های آخر زمان خوش آمدید.

کلمه‌ی “فتنه” صیغه مفرد و جمع آن “فِتَنْ” مى‌باشد. ” فتنه” در زبان عربی به چند معنا آمده است:

۱- امتحان کردن؛

۲- آزمودن؛

۳- گمراه کردن؛

۴- گمراهى؛

۵- اختلاف میان مردم؛

۶- عذاب؛

۷- بیمارى؛

۸- جنون؛

۹- آشوب و غیره.

فتنه در اصطلاح، به معناى عذاب، سختى و هر کارِ نامطلوبی است که به ضرر انسان است؛ مثل کفر، گناه و غیره.

اگر فتنه از جانب الله تعالى باشد، در آن حکمتى نهفته است. اما اگر از جانب انسان و به غیر امرِ الله تعالى به وقوع پیوندد، مذموم است.

چگونه فتنه می‌تواند از جانب بنده باشد، در حالیکه تمام امور به تقدیر الله تعالى در جریان است؟

مثلاً کسى که زندانی می‌شود، به فتنه و مصیبتی گرفتار شده است. اگر این مصیبت، در راه فرموده‌ی الله تعالى باشد، این فتنه از جانب الله تعالى است. اما اگر در راهى قدم نهاده که الله تعالى منع کرده و در نتیجه‌ی آن زندانی شده، مثلاً به دلیل قتل عمد، دزدى یا راهزنى گرفتار شده است، این فتنه از جانب خودِ بنده صادر شده؛ هرچند که هر دو آنها در راستای تقدیر الهی بوده است.

در فتنه‌ها چه حکمتى وجود دارد؟

همه افراد در آرامش و راحتی خود را بنده صالح و پیرو دستورهای او می‌دانند؛ اما چون با سختی‌ها ودشواری‌ها مواجه می‌شوند، تنها مؤمنان صادق و حقیقی در ایمانشان ثابت‌قدم مى‌مانند. اما کسانى که به دروغ خود را مسلمان مى‌نامند از دین مرتد مى‌شوند. در این موضوع الله تعالى مى‌فرماید:

﴿أَحَسِبَ ٱلنَّاسُ أَن يُتۡرَكُوٓاْ أَن يَقُولُوٓاْ ءَامَنَّا وَهُمۡ لَا يُفۡتَنُونَ ٢ وَلَقَدۡ فَتَنَّا ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡۖ فَلَيَعۡلَمَنَّ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ صَدَقُواْ وَلَيَعۡلَمَنَّ ٱلۡكَٰذِبِينَ ٣﴾ [العنکبوت: ٢-٣].

«آیا مردم گمان مى‌کنند که رها می‌شوند وقتی که بگویند ایمان آوردیم و مورد فتنه [یعنى امتحان] قرار نخواهند گرفت؟ و به یقین کسانى را که پیش از اینان بودند آزمودیم تا خدا آنان را که راست گفته‏اند معلوم دارد و دروغگویان را [نیز] معلوم دارد».

در بخش قبلی در مورد جساسه مقالی را خدمت شما عزیزان با استناد از حدیث رسول کریم صلی الله علیه وسلم پیشکش کردم.

در این بخش در مورد سه فتنه ی دیگری که قبل از خروج دجال میان مردم ظهور میکند بحث میکنیم که این سه فتنه ها عبارت اند از:

۱- فتنه ی احلاس.

۲- فتنه ی دهماء.

۳- و فتنه ی دهيماء.

از حضرت عبدالله بن عمر  رضي الله عنه نقل شده، مي گويد:

نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم موضوع فتنه را به ميان كشيده بوديم، رسول الله صلى الله عليه وسلم درباره ی فتنه ها بسيار سخن گفتند.

حتی فتنه ی ﴿احلاس﴾ را مطرح نمود، يكی از حاضرين عرض كرد:

فتنه احلاس چيست؟ فرمودند:

(هِيَ هَرَبٌ وَحَرْبٌ ثُمَّ فِتْنَةُ السَّرَّاءِ دَخَنُهَا مِنْ تَحْتِ قَدَمي رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَزْعُمُ أَنَّهُ مِنِّي وَلَيْسَ مِنِّي وَإِنَّمَا أَوْلِيَائِي الْمُتَّقُونَ ثُمَّ يَصْطَلِحُ النَّاسُ عَلَى رَجُلٍ كَوَرِكٍ عَلَى ضِلَعٍ ثُمَّ فِتْنَةُ الدُّهَيْمَاءِ لَا تَدَعُ أَحَدًا مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ إِلَّا لَطَمَتْهُ لَطْمَةً فَإِذَا قِيلَ انْقَضَتْ تَمَادَتْ يُصْبِحُ الرَّجُلُ فِيهَا مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَفُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ فَإِذَا كَانَ ذَاكُمْ فَانْتَظِرُوا الدَّجَّالَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ مِنْ غَدِهِ)

۱- فتنه ی احلاس:

فتنه ی دويدن (فرار كردن) و رفتن مال و اولاد است.

بعد فتنه ی سراء پيدا مي شود.

کسي وارد اين فتنه می شود که گمان می کند از اهل بيت من است، ولی چنين نيست و ارتباطی به من ندارد، چون ولی و نزديكان من پرهيزكارانند.

سپس مردم فردی را انتخاب مي کنند که ثابت قدم و استوار نيست.

سپس فتنه ﴿دهيماء﴾مي آيد.

همه امت اسلامی او را مي زنند، مردم گمان می کنند که تمام شده است،

اما باز هم ادامه دارد، افراد زيادی را گمراه می کند.

فردی هنگام صبح ايمان دارد ولی شامگاهان کافر می شود.

در پايان اين فتنه ها مردم به دو دسته تقسيم مي شوند:

۱- دسته ای مومن اند كه در ميان آنان منافقی وجود ندارد

۲- و دسته ی دوم منافق اند كه مؤمنی در صف آنها ديده نمی شود.

هرگاه اين وضعيت پيش آمد، در همان روز يا روز بعدش منتظر دجال باشيد.

«احلاس»، جمع حلس است و حلس بر پارچه ای استعمال می گردد كه بر پشت شتر و اسب و زير قطب و پالان گذاشته می شود.

بدين جهت فتنه را به حلس تشبيه کرده است، چون هنگام ظهور فتنه مانند پالان شتر که مدام از پشت حيوان جدا نمی شود، آن هم از مردم جدا نمي شود.

خطابی می گويد:

ممكن است تشبيه کردن فتنه به حلس بخاطر سياهی رنگ و تاريكی آن باشد.

«حَرَب» به معني رفتن اهل و مال است!

عرب ها می گويند:

«حرب الرجل و فهو حريب فلان»

يعني مال و اهلش به غارت برده شد است.

«سراء» نعمتی است كه مردم از آن بدليل كثرت مال و عافيت فراوان خوشحال می شوند.

نسبت دادن سراء به فتنه از اين جهت است كه نعمت (سراء) معمولاً موجب گمراه کردن و ارتکاب گناه میشود، همانگونه که اين فتنه مردم را گمراه و به گناه وادار مي سازد.

«دهيماء» آفتی است كه مردم را به خاطر شرارت های شان وارد پريشانی و سرگردانی می كند.

مطالعه ی بخش بعدی این مضمون نهایت مهم را از این صفحه از یاد نبرید.

عزیزان گرانقدر!

لطفاً این مضامین خیلی مهم و حیاتی را با تمام خانواده، اقارب، دوستان، و همکاران تان شریک سازید، و در رشد فکری، عقیدتی، ایمانی و وجدانی همنوع تان اقلاً یک امر خیری را، مایه ی حصولِ صدقات جاریه ی تان سازید.

جزاکم الله وخیراً!

احمـــد (عـــارفی)

ادامـــه دارد…

چهارشنبه ، بیست و پنجم شوال ۱۴۳۸

بیست و هشتم سرطان ۱۳۹۶

۱۹ جولای ۲۰۱۷

https://www.facebook.com/meydanestid

و از طریق گوشی های موبایل!

نوت: متن مکمل حدیث در مورد سه فتنه ی فوق:

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَالِمٍ، حَدَّثَنِي الْعَلاَءُ بْنُ عُتْبَةَ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ هَانِئٍ الْعَنْسِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ كُنَّا قُعُودًا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ الْفِتَنَ فَأَكْثَرَ فِي ذِكْرِهَا حَتَّى ذَكَرَ فِتْنَةَ الأَحْلاَسِ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا فِتْنَةُ الأَحْلاَسِ قَالَ ‏ “‏ هِيَ هَرَبٌ وَحَرْبٌ ثُمَّ فِتْنَةُ السَّرَّاءِ دَخَنُهَا مِنْ تَحْتِ قَدَمَىْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَزْعُمُ أَنَّهُ مِنِّي وَلَيْسَ مِنِّي وَإِنَّمَا أَوْلِيَائِيَ الْمُتَّقُونَ ثُمَّ يَصْطَلِحُ النَّاسُ عَلَى رَجُلٍ كَوَرِكٍ عَلَى ضِلَعٍ ثُمَّ فِتْنَةُ الدُّهَيْمَاءِ لاَ تَدَعُ أَحَدًا مِنْ هَذِهِ الأُمَّةِ إِلاَّ لَطَمَتْهُ لَطْمَةً فَإِذَا قِيلَ انْقَضَتْ تَمَادَتْ يُصْبِحُ الرَّجُلُ فِيهَا مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لاَ نِفَاقَ فِيهِ وَفُسْطَاطِ نِفَاقٍ لاَ إِيمَانَ فِيهِ فَإِذَا كَانَ ذَاكُمْ فَانْتَظِرُوا الدَّجَّالَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ مِنْ غَدِهِ ‏”‏ ‏.‏ (رواه ابو داود ۴۲۴۲)

✧ t.me/ayamey
✧ youtube.com/c/dawatgar
✧ fb.com/1dawatgar
✧ www.dawatgar.com

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دو × 4 =