اتحاد و اتفاق، داروی دردهای ملت!

بخش دهم

0 44,510

آیا میدانستید؟

اتحاد و اتفاق، داروی دردهای ملت!

﴿بخش دهم﴾:

در بخش قبلی راجع به ارتباط انفرادی هر شخص با الله تعالی، و پاکی و صفائی خودی، جهت نایل شدن به اتفاق و همدلی، صحبت کردیم.

در این بخش، در مورد نهیاتی که محبت و اخوت را در یک جامعه کمرنگ میکند، و راه های حل آن نکاتی را خدمت شما عزیزان پیشکش میکنم.

یکی ازنهیاتی که باعث گسستن صفوف مسلمین و از بین رفتن اتحاد و اتفاق میان آنها میشود، ظلم و جفا کردن در حق برادر مسلمان است.

امروزه شاهد این حقیقت هستیم که هر آن فرد و یا گروهی که، خودشان را از جماعت مسلمین کنار زده، با دشمنان و اهریمن دست دوستی دراز کرده اند، بالای دیگران ظلم و تعدی کرده، هم پیمان دشمنان اسلام شده اند.

تازمانی که بساط ظلم و تعدی از یک جامعه برداشته نشود، اتفاق و اتحاد میان چنین ملتی محال است.

پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم می‌فرمایند:

«مسلمان برادرمسلمان است، بر او ظلم نمی‌کند، و او را به دشمنش تسلیم نمی‌دهد» ﴿فتح الباری ۵/٩٧﴾

تاریخ، خود شاهد و گواهِ ظلم مسلمان برمسلمان و تسلیمی او به دشمن است، و این روند رکیک در جوامع مختلفی، از مصر گرفته تا ازبکستان،فلسطین، برما و افغانستان جریان دارد.

با ارزش ترین چیز نزد یک مسلمان، عزت، آبرو، ناموس، مال و خونش است، اموری که بایستی بدان ارزش قایل شد و برای دفاع و احقاق آن اجتهاد و مجادله کرد.

با پامال شدن یکی از این ارزش های فردی، چادر سیه ی ظلم در یک جامعه سایه می افگند، و حرمت ها پامال میشوند، اتفاق جایش را با نفاق تعویض میکند.

رسول کریم صلی الله علیه وسلم در این مورد چی زیبا فرمودند:

«همه ارزش‌های یک مسلمان، مال، آبرو، و خونش بر مسلمان دیگر حرام است» (مسلم ۴/۱٩۸۶)

زمانیکه مال مردم به غارت رود، همسایه ی پهلوی راست تان در فکر چپاول مال و فرستادن دزدان به خانه ی شما باشد، همسایه ی پهلوی چپ، به زن، دختر و ناموس تان چشم اندوزد،  و بالاخره، گروه دیگری، برای ریختن خون شما، حریص باشد، در حقیقت، تمام ارزش های یک مسلمان ﴿ مال، آبرو، خون﴾ که رسول الله صلی الله و علیه وسلم آن را بر مسلمان دیگر حرام کرده است، پامال شده است!

چگونه میتوان اتحاد و اتفاق را میان اقشار مختلف یک ملتی که همه حرام ها را برخود حلال کرده اند، بمیان آورد؟

این وظیفه ی بزرگ و خطیری است که به حیرتِ علما، بزرگان، دانشمندان و قلم بدستان افزوده است.

در پهلوی این همه ظلم و تعدی بر ملت، سپردن مسلمان به دشمن، زیر پا گذاشتن عزت، آبرو، ناموس و مال مسلمان، که همه در دو حدیث مبارکه ی فوق بدان اشاره شد، پدیده ی شوم دیگری، عصب و عضله ی اتحاد بین الاقوامی را از داخل فلج کرده است.

انسان و شخصی پرستی، تعصبات لسانی، ملی، نژادی، منطقوی، حزب و حزب گرائی، آنقدر افراد این جامعه را به حسِ خود ستائی و خود پروری مشغول کرده است، که ابلیس سوژه ی دیگری برای در هم پاشیدنِ صفوف این ملت ندارد.

شاید شیاطین توانسته اند از سالهای متمادی از این سوژه برای ایجاد وسوسه ها و هرج و مرج ها، جهتِ پامال کردن تمام آن ارزش هائی که قبلاً بدان اشاره شد، استفاده کنند، و ضرورتی به سوژه و پلان دیگری هم احساس نمیکنند.

به این نصیحت پیامبر اسلام صلی الله علیه وسلم به ابوذر غفاری رحمۃ الله علیه کمی تدبر کنید، و جایگاه خود را با این فرمان صدر اسلام مقایسه و تعیین کنید:

«ای ابوذر! بدان که تو بهتر از سرخ رنگ و سیاه رنگ نیستی، مگر اینکه در پرهیز گاری بر او برتری داشته باشی» ﴿احمد ۵/۱۵۸۰﴾

اسلام که سرخ و سیاه، سفید و زرد، پشتون و تاجک و ازبک، هزاره و ترکمن، پشه ئی و نورستانی ندارد!

آیا شما چنین مسلمانی هستید که از لسان و قوم، بر تقوا و پرهیزگاری دیگران ارج بگذارید؟

آیا شما چشمان تان را در مقابل ناموس دیگران، در مقابل زنان و دختران برادران مسلمان تان به زمین اندوخته اید؟

آیا شما، عزت و آبروی مسلمان را حفظ کرده اید، و یا اینکه در صدد آبرو ریزی او اقدام کرده اید؟

آیا پشتو، دری، فارسی، ازبکی، و…. برای شما مهم تر از تقوای برادر و خواهر مسلمان تان نبوده است؟

این چی معیاری است برای دوستی وقرابت که شما تعیین کرده اید؟

اتحاد و اتفاق اقوام و قبایل با این معیاری که در صفحات فیسبوک، مردم بدان چنگ زده اند محال و ناممکن است.

تاجک به پشتون دشنام میدهد، پشتون به تاجک. هزاره بالای برادر پشتونش نام میگذارد، ازبک این و آن را بد و بیراه میگوید، گویا، اصل و نسبِ انسانها نزد الله تعالی، ملیت، لسان، قوم، و رنگ پوست ایشان است.

تا زمانی مسلمان از این دشنام ها، تحقیر ها، لقب و نام و نشان گذاشتن ها دست بر ندارد، بوی اتفاق به مشامش نخواهد رسید.

مگر نشنیده ای که رسول مقبول صلی الله و علیه وسلم فرمودند:

«دشنام دادن مسلمان فسق، وجنگ با وی کفر است» ﴿متفق علیه﴾

در این حدیث مبارک، دشنام دادن را به فسق و جنگ را به کفر، رسول کریم صلی الله و علیه وسلم نسبت داده اند.

متأسفانه، هم دشنام و هم جنگ، دو منکرِ شنیع میان مسلمانان فرهنگ شده است. فرهنگی که، همه بدان خو گرفته اند و یکدیگر را از آن منع نمیکنند.

جهان خوشبینِ اتحاد و اتفاق مسلمانان نیست، این من و تو هستیم که تشنه ی این نعمت الهی بوده، سالهای متمادی در انتظار آرامش، صلح، صفا و صمیمیت مو ها را سپید کرده ایم.

بخش امروزی مضمون را با حدیث زیبائی از بهترین آدم و عالم، رسول کریم صلی الله و علیه وسلم خاتمه میدهم تا باشد که هر لفظ این حدیث در افکار شما حک گردد، و در تحقق پذیری این وصایای زیبای رحمۃ للعلمین از دل و جان بکوشید:

«با همدیگر دشمنی و حسد و همچشمی ننمائید، و ای بندگان خدا با هم برادر باشید» ﴿فتح الباری۱۱/۲۱﴾

عزیزان گرانقدر:

لطفاً این مضامین خیلی مهم و حیاتی را با تمام خانواده، اقارب، دوستان، و همکاران تان شریک سازید، و در رشد فکری، عقیدتی، ایمانی و وجدانی همنوع تان اقلاً یک امر خیری را، مایه ی حصولِ صدقات جاریه ی تان سازید.

جزاکم الله خیراً!

احمــد ﴿عـــارفی﴾

ادامـــه دارد…

دوشنبه بیست و دوم صفر ، سال ۱۴۳۸

بیست و دوم نوامبر ۲۰۱۶

https://www.facebook.com/meydanestid

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

16 − پنج =