وصایای پیامبر اسلام – بخش ۲۹۸

0 22,213
آیا میدانستید؟
سلسله ی وصایای پیامبر صلی الله وعلیه وآله  واصحابه وسلم!
﴿بخش ۲۹۸﴾:
۱- «چون این قول الله تعالی نازل گردید که: ﴿کسانی که ایمان آورده‌اند و ایمان خود را ملبس به ظلم نکرده‌اند﴾ [از آتش دوزخ در امان هستند]» اصحاب پیامبر صلی الله علیه وسلم گفتند: از ما کیست که ظلمی نکرده باشد؟
و همان بود که الله تعالی این آیۀ کریمه را نازل ساخت: ﴿به تحقیق که شرک، ظلم بزرگی است﴾

 

شرح حدیث مبارک:
این حدیث مبارکه را بخاری در باب ﴿ظُلْمٌ دُونَ ظُلْمٍ﴾ ﴿ظلم دارای مراتبی است﴾ از عبدالله بن مسعود روایت کرده است.
عبدالله بن مسعود بن غافل هذلی ششمین کسی است که مسلمان شده است، اولین کسی است که قرآن را در مکه به صدای بلند تلاوت کرده است، و به همین سبب مشرکین او را بسیار لت و کوب نموده و تعذیب کردند.
او در تمام غزوات با پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم اشتراک داشته است.
عمر بن خطاب رضی الله عنه او را به حیث معلم به کوفه فرستاد، و گویند که اساس فقه اهل کوفه که فقه حنفی باشد، از عبدالله بن مسعود است.
او دارای فضائل و مناقب بسیاری است، وی در سال سی و دو هجری در مدینه منوره به سن شست و چند سالگی وفات نمود، و در بقیع دفن گردید، (أسد الغابه)

 

نصوص شرعی دارای منطق و مفهوم است، و باز مفهوم بر دو قسم است:
مفهوم موافق و مفهوم مخالف، و این موضوع در علم اصول فقه به طور مفصل مذکور است، و آنچه که در این آیۀ کریمه سبب خوف صحابه رضی الله عنه  گردیده بود، مفهوم مخالف این آیۀ کریمه بود، زیرا منطوق آن دلالت بر این دارد که:
﴿اگر کسی ایمان آورده باشد، و در دورۀ ایمان خود مرتکب ظلمی نشده باشد، از عذاب الهی و آتش دوزخ در امان است﴾ و مفهوم مخالف آن این است که:
﴿کسی ایمان آورده باشد، و در دورۀ ایمان خود مرتکب ظلمی شده باشد، از عذاب الهی و آتش دوزخ در امان نیست﴾، و چون لفظ (ظلم) نکره و در سیاق نفی آمده است، فائدۀ عموم را می‌دهد، لذا معنایش چنین می‌شود که:

 

﴿اگر کسی ایمان آورده و مرتکب ظلمی ولو آنکه اندک باشد می‌گردد، از عذاب الهی و آتش دوزخ در امان نیست، و همان بود که صحابه ی کرام در هراس افتاده و با خود گفتند:

 

﴿چون هیچ کسی نیست که مرتکب هیچ ظلمی – ولو آنکه اندک باشد – نشده باشد، لذا ما از آتش دوزخ در امان نیستیم﴾، و به همین سبب بود که از پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم توضیح خواستند، و پیامبر صلی الله علیه وسلم در جواب آن‌ها فرمودند که:

 

﴿مراد از ظلم در این آیۀ کریمه شرک است، یعنی: کسی که ایمان آورده باشد، و بعد از ایمان آوردن به شرک نگرانیده باشد، از آتش دوزخ در امان است، ولی اگر دوباره به شرک برگردد، در امان نیست﴾.

 

مراد از ظلم در این آیۀ کریمه، شرک است نه ظلم دیگری، زیرا ظلم دارای انواع و مراتبی است، و بالاترین مرتبۀ آن شرک است، و مراد از ظلم در این آیۀ مبارکه همین چیز است.

 

از این حدیث نبوی شریف اینطور دانسته می‌شود که گناه به هر اندازۀ که باشد، شرک نامیده نمی‌شود، و کسی که به الله تعالی شرک نیاورده باشد، هدایت یافته و در امان است.
شاید کسی بگوید که این احتمال موجود است که اشخاص گنهکار به اندازۀ گناه خود در قیامت عذاب شوند، پس در این صورت در امان بودن چه معنی دارد؟

 

در جواب باید گفت که:
مراد از آن، در امان بودن از خلود در عذاب است، و اینکه این شخص – بعد از عذاب – از دوزخ یافته است، در واقع در امان مانده است.

 

عزیزانِ گرانقدر:
لطفاً این وصایای گرانبهای حضرت رسول کریم صلی الله وعلیه وسلم را بخوانید، بدانید، عمل کنید و بدیگران رسانید تا ان شأ الله اجر دنیوی واخروی نصیب تان گردد.

 

جزاکم الله خیراً!
ادامـــه دارد…
جمعه ۲۴ حوت ۱۳۹۷ | ۸ رجب ۱۴۴۰
  t.me/ayamey
 youtube.com/c/dawatgar
  fb.com/meydanestid
منابع و مأخذ:
۱- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ عَنِ النَّبيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: لَمَّا نَزَلَتْ: ﴿الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ﴾ قَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ؟ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعالى: ﴿إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ﴾ [رواه البخاری ۳۲]

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهارده + چهار =